Şenol Güneş: “Hamsi limonuyla top sektirirdik”

A Ulusal Kadro Teknik Yöneticisi Şenol Güneş; hayalleri, hasret duyduğu çocukluk yılları, Üniversite, Trabzonspor günleri ve Ulusal Ekip mesleği ile ilgili açıklamalarda bulundu.

Şenol Güneş, 1952 yılında kilim dokumacısı bir baba ile konut hanımı annenin beş çocuğundan biri olarak Trabzon’da eski, ahşap bir konutta dünyaya geldi.

Kelama, “Bugün bakınca yoksul görünen lakin huzurlu, memnun bir mahalle havası vardı benim çocukluğumda…” diye başlıyor Güneş… Çocukluk günlerine büyük bir hasret duyduğunu vurgulayarak anlatıyor: “Oyuncağımız olmadığından hobimiz top ve misket oynamaktı. Kendi ortamızda mahalle ortası maçlar oynanırdı. Ailece yakın kazalara pikniğe, denize girmeye giderdik. Hem de karşılaşma yapardık. Daima bir arada yaptığımız bu seyahatler bugünkü profesyonel deplasmandaki maçlar üzere olurdu! Toplumsal durumumuz itibariyle kent dışına çıkma bahtımız olmadığından kıyıda bir yanda Kaçkar Dağları’nı bir yanda Yoroz Burnu’nu görüyordum. Güneş Kaçkarlar’dan doğar, Yoroz’dan batardı. Benim ufkum da o kadardı… Lakin hayallerim büyüktü. Radyoda muvaffakiyet kıssalarını dinleyip her ne olacaksam onda en güzel olmanın hayallerini kuruyordum…”

KADRO İSTEDİ, BABASI VERMEDİ

Pekala hayalleri nelerdi?

Güneş, “15 yaşımdan evvel hiçbir yeri görmeyen bir kişi olarak daima uzakları düşünüyordum” diye yanıtlıyor. Mahalle ortasında futbol ekipleri kuruyor, çeşitli yaş kümeleriyle maçlara katılıyordu. Güneş’in başarılı performansı amatör grupların ilgisini çekiyordu. Lakin babası futbol oynamasına karşıydı. Maddi durumları güzel olmadığından ayakkabıları eskitiyordu! Ortaokul son sınıftayken Erdoğdu Gençlik Kadrosu ‘lisanslı oyunculuk’ için Güneş’e talip oldu lakin babası ‘Yaşı çok genç’ dedi, vermedi! Bir yıl sonra Güneş artık büyüklerin grubunda turnuvalara katılmaya başlamıştı. Ağabeyi de ekipte olunca küçük kardeşe forvetten geriye çekilip kalecilik yapma işi düştü… Erdoğdu Gençlik Takımı’ndan ikinci kere gelen teklife babası razı olunca 1967’de, 15 yaşında birinci kez ‘lisanslı futbolcu’ oldu. Genç Ulusal Kadro karması maçlarına çağrıldı; birinci sefer kent dışına çıkarak Ankara ve Mersin’e gitti. Bu ortada üzerine hayatı boyunca devam edeceği bir öbür sorumluluk aldı; aileye bakmak… Katıldığı turnuvadan birinci kazandığı para 50 liraydı. Bu paranın yarısını babasına verdi. Geri kalanını tuttu zira çantaya gereksinimi vardı; forma ve ayakkabılarını naylon torbayla taşıyordu…

‘ÜNİVERSİTE MEZUNU OLMAK AYRICALIKTI’

Güneş, “Liseden itibaren hem okuyor hem aileye bakıyor hem de oynamaya çalışıyordum” diye devam ediyor: “Amatör olarak birinci defa Trabzonspor’a 17 yaşımda geldim. Hastalanınca, beni bıraktılar. 18 yaşımda Akçaabat Sebatspor’da profesyonel oldum. Sonra büyük bedellerle Trabzonspor’a döndüm. Okulu hiç bırakmadım. O devir öğretmen yahut subay olmak değerliydi. Ben de öğretmen olmak istiyordum. Lise mezuniyetinden sonra Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde Fatih Eğitim Enstitüsü’nü kazandım. Anne ve babamın okuma yazması pek yoktu; üniversite mezunu olabilmek benim için ayrıcalık oldu…”

‘ÖĞLEN YEMEK YEMEZ, ANTRENMANA KOŞARDIM’

Üniversitede okumak ayrıcalık olmuş lakin hiç kolay olmamış… Güneş, sabahtan akşama kadar okul olduğundan öğle paydoslarını karnını doyurmak için değil egzersiz için kullandığını anlatıyor: “Avni Aker Stadı’nın pistinde koşar sonra okula dönerdim. Okul ile mesken ortasında iki kilometre yolu yürürdüm. Kurallar oydu. Sabah bir simit yemek, çay içmek bizim için fevkalade bir olaydı. Bu anlattıklarım o günün imkansızlıklarından kaynaklanan problemlerdi lakin bugün keyifli geliyor. Trabzonspor’a geldikten sonra futbolcu olacağım muhakkak olmuştu. Hem Ulusal Takım’daydım hem Trabzonspor’un en ağır ve başarılı dönemleriydi… Koşullar zorluk çıkardı lakin her zorluk da menfaat getirdi, daha başarılı olmamı sağlayan adımlar oldu.”

‘HAFTADA 2 GÜN ÖGRETMENLİK YAPIYORDUM’

Şenol Güneş, eğitim enstitüsünden mezun olduktan sonra futbol mesleğine devam ederken birebir anda dört yıl Trabzon’un zirvesinde bir köy ortaokulunda öğretmenlik yaptı… Öğretmenlik günlerinden anılarını şöyle anlatıyor: “1978’de başladım. Trabzon Karakaya Ortaokulu’nda birinci ve ikinci sınıf öğrencilerine tarih ve coğrafya anlatıyordum. Dersleri haftada iki güne ayırmıştım zira başka vakitler maçlar oluyordu. Öğlenleri idmana gidip geliyordum. Öğretmenlikle antrenörlüğün benzeyen tarafları var. İkisinde de yol gösteren şahıssınız. Coğrafya dersinde daima sorduğum bir soruyu sadece bir çocuk bilmişti.

Sınıfın en çalışkanı bilemedi, o bildi lakin ders notu zayıf. Neden o denli? Araştırınca ailesinde sorun olduğu ortaya çıktı. Zekası var fakat toplumsal ömrü onu engelliyordu. Çocuklarımızın hangi koşullarda yaşadığını anlamadan onlarla ilgili kanaat oluşturmak ve genelleme yapmak gerçek değil. Birebir şey oyuncular için de geçerli. Yetenekli bir oyuncu buluyorsunuz ancak karakterinin de güçlü olması lazım; kendi başına karar verebilecek, sorgulama yapabilecek… Bunu öğretmenlikte daha güzel görebildim. Kendimi hala öğretmen üzere görüyorum. Oyunculara bir şey verdiğimi hissettiğimde onlar da başarılı olduğunda bu en büyük sermaye oluyor, gururumdur benim…”

‘TENEKE İÇİNDE MİDYE YERDİK’

Şenol Hoca, bugün geçmişe baktığında sokakta ‘yokluk’ olarak görülebilen pek çok şeyin aslında varlık olduğunu anlatıyor: “Ben büyürken deniz tertemizdi.. Midye toplar, teneke içinde yerdik. Bugünse midyeyi gidip lüks lokantada yiyebiliyoruz. Meyve ağaçları vardı; incir, dut, zerzevat… Bakkalda zerzevat meyve satılmazdı o vakit, her şeyimiz organikti. Artık imkanım olmasına karşın çocuğuma o denizi, o meyveyi veremiyorum. Çocukluğumdaki yoklukların beni büyüttüğünü düşünüyorum. Kıyıda denizin vurduğu bir duvar vardı. Kışın deniz vurduğunda bazen altın, bakır üzere küçük kesimler getirirdi. Biz de üstten görünce duvardan atlar, alır çıkardık. Dalgayla yarışırdık! Cam kırıklarını satardık. Zengin-fakir ayrımı yoktu. Samimi, memnun bir ortam vardı. Çocukluğumu özlüyorum.”

LİMONUN HAYATIMDAKİ EHEMMİYETİ

Şenol Hoca’nın futbolculuk mesleğinde ‘limon kabukları’nın çok özel bir yeri var. Her şey bir limon kabuğuyla başlayıp limon kabuğuyla bitmiş… Nasıl mı? Anlatıyor: “Çocukken hamsi bolluğu vardı. Avlanma yordamları bugünkü üzere değildi. Bazen çok fazla olduğundan gübre olarak toprağa ekilirdi! Konutta hamsi yendiğinde sıkılan yarım limon sokağa atılırdı. Biz de o limon kabuklarıyla ‘top’ sektirir, maç yapardık. Yıllar sonra limon kabukları yeni bir başlangıca araç oldu. Futbolculuğun son devirlerinde berbat oynadığınız maç varsa, bırakmanız da isteniyorsa çeşitli protesto araçları vardır; limon, ayakkabı… Kelamlar yahut davranışla olan reaksiyonlar dışında ne vakit ki limon attılar gençliğimi hatırlayıp ‘Bırakmakta yarar var’ dedim. Son yılımda yaşım 35’ti. Belim rahatsızdı. İdarede bana olumsuz bakanlar var. Genç kaleciler önlerini kestiğimi düşünüyorlardı. Bir yandan da A Ulusal Takım’ın kaptanıydım. Büyük teklifler geliyordu lakin o his içerisinde en uygun yerde bırakmak istedim. Sene sonunda da jübile yaptım. Bırakınca bu sefer ‘Kaptan niçin bıraktın!’ dediler! Hoş bıraktığımı düşünüyorum; tepede…”

‘KALECİLER YALNIZ FAKAT ÖZGÜRDÜR!’

Şenol Güneş, 1978-1979 döneminde 1112 dakika gol görmeyerek bir rekora imza attı. Pekala bir kaleci neler düşünür? Yalnızlık çeker mi ? Mesleğinin 20 yılını kaleci olarak geçiren Şenol Hoca:“Kalecilik aslında bana dayatılmıştı! Sonra sevdim. Ne iş yaparsanız yapın başladıktan sonra sahiplenin. Kaleci yalnızdır. Bütün oyuncuların formaları tıpkı, onunki farklıdır. Alanı sonludur lakin özgürsünüzdür… Herkes ardını dönüp oynar. Sen herkesi kucaklarsın. Sabırlı olmayı öğretir. Daima hazır olmak lazımdır; fakat kendini göstermek için öne çıkmak da gerçek değildir. Yerinde ve vaktinde yapmanız önemli! Sürpriz baş vuruşuna hazırlıklı olmalısınız, size atacağı köşeyi söylemiyor ki! Hayat da böyle!”

GÜNEY KORE’YE YALNIZ GİTTİK, KALABALIK DÖNDÜK

Şenol Hoca’nın antrenörlüğünde A Ulusal Ekibi, Güney Kore’de 2002 Dünya Kupası’nda üçüncülük elde etmişti. Artık 2019’dan beri devam eden ikinci devrinde Ulusal Takım’ı 2020 Avrupa Şampiyonası’na hazırlıyor. Heyecanlanmalı mıyız? Şenol Hoca, “Umut vermek istiyoruz ve bu umut var şu anda…” diyor: “Umut olmazsa memnunluk daima olmaz. Üzülmek için bahis çok. Üzülmemek için ortak kıymetlere sahip çıkmalıyız. 2002’de de Güney Kore’ye yalnız gittik. Gelirken kalabalıklaştık. Taraftardan halktan sevenler vardı lakin bugün o konuşmaları yapanlar giderken bizi yok sayıyordu. Dönerken var saydılar. Bu sefer de ‘Niye şampiyon olmadın!’ dediler! Ben tenkit yapanlara hürmet duyuyorum lakin hakaretleri kabul etmiyorum. Döndüğümüzde Taksim’de yapılan kutlama ortak kıymetlerin paylaşımıydı; her çeşit insan hiçbir ayrım olmadan oradaydı… Benim özelliğim verdiğim bu mesajlardı.”

.

.

Premier Lig, La Liga, Bundesliga, NBA, F1, Portekiz Ligi, UFC S Sport Plus’ta! Taahhüt yok, heyetim yok, tıkla çabucak izle!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir